Przy planowaniu przejazdu między Phnom Penh a Angkorem łatwo uznać, że kilka znanych miast pokazuje całą Kambodżę. W połowie 2026 roku liczba mieszkańców kraju jest szacowana na około 18,1 mln, choć ostatnie krajowe badanie policzyło mniej osób, bo dotyczyło konkretnej nocy i miejsca pobytu.

Liczba mieszkańców to dopiero początek obrazu Kambodży
- Dwa rodzaje danych odpowiadają na różne pytania: wynik badania terenowego i projekcja demograficzna.
- Struktura wieku się zmienia, a duża grupa osób w wieku produkcyjnym nie będzie stałym elementem demografii.
- Ludność skupia się nierównomiernie wokół stolicy, równin, Mekongu i Tonle Sap.
- Khmerzy stanowią większość, ale języki i społeczności regionów północno-wschodnich pokazują bardziej złożony obraz kraju.
Około 18,1 mln mieszkańców to szacunek, a nie wynik spisu
Przy liczbie ludności Kambodży można spotkać różne wartości i nie każda oznacza błąd. Średni wariant prognozy ONZ na połowę 2026 roku wynosi około 18,05 mln osób; to oszacowanie oparte na trendach, a nie jednorazowe policzenie wszystkich mieszkańców.
Inną odpowiedź daje Cambodia Inter-Censal Population Survey 2024, czyli krajowe badanie międzyspisowe. Według niego w nocy z 4 na 5 maja 2024 roku w miejscu wyliczenia przebywało 17 280 543 osób. Badanie liczyło ludzi tam, gdzie zastali ich ankieterzy, więc jego wynik nie jest tym samym co późniejsza projekcja rocznej populacji.
Ta różnica przydaje się przy czytaniu statystyk. Gdy interesuje Cię orientacyjna liczba mieszkańców w danym roku, patrz na projekcję; gdy porównujesz regiony według jednego badania, trzymaj się jego wyników i daty. Bez tej informacji pozornie sprzeczne liczby łatwo wziąć za pomyłkę.
Młoda struktura wieku nie oznacza, że Kambodża się nie starzeje
W Kambodży wciąż widać szeroką podstawę piramidy wieku, ale kolejne roczniki będą wyglądać inaczej. Według Banku Światowego w 2024 roku osoby w wieku 0–14 lat stanowiły 30% ludności, grupa w wieku 15–64 lat 64%, a osoby w wieku 65 lat i więcej 6%.
Obecnie oznacza to dużą grupę ludzi w wieku pracy względem liczby seniorów. Bank Światowy szacuje jednak, że udział osób w wieku produkcyjnym osiągnie szczyt około 2043 roku, a potem zacznie spadać. Młody profil demograficzny jest więc etapem przemiany, nie trwałą cechą kraju.
Przy podróży ten podział daje użyteczne tło, ale nie opisuje codziennego życia każdej osoby. Uważam, że lepiej traktować go jako wskazówkę o tempie zmian niż etykietę dla całego społeczeństwa: wiek mieszkańców nie mówi sam w sobie, jak wygląda praca, edukacja czy życie rodzinne w danej prowincji.Phnom Penh skupia wielu mieszkańców, lecz większość żyje poza stolicą
Na mapie kraju gęstość zaludnienia mocno się zmienia. Badanie CIPS 2024 wykazało, że w Phnom Penh mieszkało 2 352 851 osób, czyli 13,6% ludności ujętej w badaniu; prowincja Siem Reap liczyła 1 099 825 mieszkańców.
W tym samym badaniu obszary miejskie obejmowały około 7,17 mln osób, a wiejskie około 10,11 mln. Dla podróżującej osoby oznacza to, że wrażenie zatłoczonej stolicy nie przenosi się automatycznie na całą Kambodżę. Poza głównymi ośrodkami krajobraz osadnictwa wiąże się z równinami, Mekongiem i jeziorem Tonle Sap.
Także regiony nie są demograficznie wymienne. Phnom Penh jest największym ośrodkiem miejskim, Siem Reap kojarzy się z Angkorem, a słabiej zaludnione prowincje północno-wschodnie mają inny rytm i strukturę osadnictwa. Jedna trasa pokazuje tylko wycinek tej geografii.
Khmerzy dominują, ale regionalna różnorodność jest widoczna
Khmer jest językiem ojczystym zdecydowanej większości mieszkańców. Spis powszechny z 2019 roku odnotował go u 95,8% ludności; w statystyce uwzględniono też języki mniejszościowe, w tym cham, wietnamski, chiński, laotański i tajski.
Wśród społeczności rdzennych są między innymi Bunongowie, Tompounowie i Jarai, żyjący głównie w północno-wschodniej części kraju. Ich obecność przypomina, że określenie „ludność Kambodży” obejmuje wiele lokalnych doświadczeń, choć dane na poziomie całego państwa z natury najmocniej pokazują większość.
Podczas kameralnej podróży takie rozróżnienie pomaga słuchać uważniej: język, codzienne zwyczaje i lokalna historia mogą się zmieniać wraz z regionem. Nie sprowadzałbym tych różnic do atrakcji dla odwiedzających; lepiej traktować je jako część życia społeczności, z którymi spotykasz się po drodze.
Trasa przez Kambodżę mówi więcej niż jedna liczba
Szacunek populacji odpowiada na pytanie „ile?”, lecz dopiero podział na wiek, region i język pokazuje, jak niejednorodny jest kraj. W planie podróży zestaw znanych punktów, takich jak Phnom Penh i Siem Reap, dobrze uzupełnić o czas spędzony poza nimi, zwłaszcza jeśli interesuje Cię codzienne życie nad Mekongiem lub w prowincjach północno-wschodnich.
Właśnie taki kontrast najbardziej przemawia do mnie przy czytaniu tych danych: Kambodża ma dużą i wciąż młodą populację, ale jej mieszkańcy nie skupiają się wyłącznie w miastach ani nie tworzą jednej kulturowo jednolitej całości. Liczba daje orientację; region pozwala zobaczyć ludzi za statystyką.
